“Porque somos hechura suya, creados en Cristo Jesús para buenas obras, las cuales Dios preparó de antemano para que anduviésemos en ellas.” Efesios 2:10
“For we are his workmanship, created in Christ Jesus unto good works, which God hath before ordained that we should walk in them.” Ephesians 2:10
June 19th
“Let nothing be done through strife or vainglory; but in lowliness of mind let each esteem other better than themselves. Look not every man on his own things, but every man also on the things of others.” Philippians 2:3, 4.
“There is nothing which will weaken the strength of a church like pride and passion. . . . Christ has given us an example of love and humility and has enjoined upon His followers to love one another as He has loved us. We must in lowliness of mind esteem others better than ourselves. We must be severe upon our own defects of character, be quick to discern our own errors and mistakes, and make less of the faults of others than of our own. We must feel a special interest in looking upon the things of others — not to covet them, not to find fault with them, not to remark upon them and present them in a false light, but to do strict justice in all things to our brethren and all with whom we have any dealings. A spirit to work plans for our own selfish interest so as to grasp a little gain, or to labor to show a superiority or rivalry, is an offense to God. The spirit of Christ will lead His followers to be concerned not only for their success and advantage, but to be equally interested for the success and advantage of their brethren. This will be loving our neighbor as ourselves. . . .
“Jesus alone is to be exalted. Whatever may be the ability or the success of any one of us, it is not because we have manufactured these powers ourselves; they are the sacred trust given us of God, to be wisely employed in His service to His glory. All is the Lord’s entrusted capital. Why, then, should we be lifted up? Why should we call attention to our own defective selves? What we do possess in talent and wisdom is received from the Source of wisdom, that we may glorify God. . . .
“Pride of talent, pride of intellect, cannot exist in hearts that are hid with Christ in God. . . . Then let us humble ourselves, and adore Jesus, but never, never, exalt self in the least degree. . . . If the motive of all our life is to serve and honor Christ and bless humanity in the world, then the dreariest path of duty will become a bright way — a path cast up for the ransomed of the Lord to walk in.” TMK 176.2-176.4
18 de junio
“Igualmente, jóvenes, estad sujetos a los ancianos; y todos, sumisos unos a otros, revestíos de humildad; porque: Dios resiste a los soberbios, y da gracia a los humildes.”
1 Pedro 5:5.
“Cuántos se aferran tenazmente a lo que creen que es dignidad, y que solo es estima propia. Los tales tratan de honrarse a sí mismos, en vez de esperar con humildad de corazón que Cristo los honre. En la conversación, más tiempo se pasa hablando del yo que exaltando las riquezas de la gracia de Cristo… No han aprendido de Aquel que dice: ‘Soy manso y humilde de corazón’. Mateo 11:29.
AFC 175.4
“La verdadera santidad y humildad son inseparables. Mientras más cerca esté el alma de Dios, más completamente se humillará y someterá. Cuando Job oyó la voz del Señor desde el torbellino, exclamó: ‘Me aborrezco, y me arrepiento en polvo y ceniza’. Job 42:6. Cuando Isaías vio la gloria del Señor, y oyó a los querubines que clamaban: ‘Santo, santo, santo, Jehová de los ejércitos’, exclamó: ‘¡Ay de mí! que soy muerto’. Isaías 6:3, 5. Cuando fue visitado por el mensajero celestial, Daniel dijo: ‘Mi fuerza se cambió en desfallecimiento’. Daniel 10:8. Pablo, después de haber sido arrebatado al tercer cielo y haber oído cosas que no es lícito que diga el hombre, habla de sí como el menor ‘que el más pequeño de todos los santos’. Efesios 3:8. Fue el amado Juan, que se reclinaba sobre el regazo de Jesús, y contemplaba su gloria, quien cayó como muerto ante el ángel. Mientras más íntima y continuamente contemplemos a nuestro Salvador, menos procuraremos aprobarnos a nosotros mismos.
The Review and Herald, 20 de diciembre de 1881. AFC 175.5
“El que capta un destello del incomparable amor de Cristo, computa todas las otras cosas como pérdida, y considera al Señor como el principal entre diez mil… Cuando los serafines y querubines contemplan a Cristo, cubren su rostro con sus alas. No despliegan su perfección y belleza en la presencia de la gloria de su Señor. ¡Cuán impropio es, pues, que los hombres se exalten a sí mismos!.’
The Review and Herald, 25 de febrero de 1896. AFC 176.1
DANIEL AND THE END TIME
April 7th – 13th, 2018
MEMORY TEXT: “The king answered unto Daniel, and said, Of a truth it is, that your God is a God of gods, and a Lord of kings, and a revealer of secrets, seeing thou couldest reveal this secret.” Daniel 2:47
SABBATH AFTERNOON: The Lord had great plans for ancient Israel. Unfortunately, the nation didn’t live up to the holy calling that God had given it. God was still able to use individual to be His witnesses & examples to others. How can God use you?
SUNDAY: “He that is faithful in that is least is faithful also in much:…” (Luke 16:10) God gives knowledge and wisdom because of faithfulness to Him. How can each one of us individually make decisions that will enable us to be powerful witnesses for God?
MONDAY: Daniel 2 provides powerfully rational evidence, not only for the existence of God but for His foreknowledge. Daniel had openly and unashamedly given all the credit to God for what had been revealed to him. The prayers that he and the others prayed (Dan. 2:17-23) showed their utter dependence upon God. What have we learnt about utter dependence upon God for salvation?
TUESDAY: The story of the three Hebrews, is an echo of the persecution that God’s people have faced in the past and will face in the last days. The issue of worship is pivotal but both talk about a worship that is forced. That is, the political powers in control demand the worship that is due to God alone. In Daniel 3:13-18 we are guided as to what we will face because of our beliefs in God & how we should face what is coming. Do you think you will be faithful when these challenges come?
WEDNESDAY: The knowledge of God and of His power isn’t the same as having the born-again experience that Jesus said was crucial for salvation (John 3:7). Indeed, the man depicted in Daniel 4:30 was anything but a converted soul. We have to totally submit to God, head knowledge does not equate to submission. What will prepare us for the end time events?
THURSDAY: Daniel 6 speaks about a man who was faithful to God even when the traps laid by those around him sought his life. He exemplified purity of spirit, action and motives that we should also seek to mirror in our own lives. What does Daniel 6 reveal about the character of Daniel?
PREPARATION DAY*: Typically we look at the book of Daniel in the context of the rise and fall of nations, the judgment (Dan. 7:22, 26; 8:14), and the final deliverance of God’s people in the time of trouble (Dan. 12:1). Daniel gives us examples of what it means for us individually to be prepared for trials and persecution, whenever they come. Examining scriptural accounts of what will come, are you ready?
CREDITS/EDITS
Source: Brother Steve Lawrence (SDA, Bermuda)
Format: Edited for presentation and to reflect KJV
*Substituted for “Friday”, by website host
“That they all may be one; as thou, Father, art in me, and I in thee, that they also may be one in us: that the world may believe that thou hast sent me.” John 17:21
“Let these words be oft repeated and let every soul train his ideas and spirit and action daily that he may fulfill this prayer of Jesus Christ. He does not request impossible things of His Father. He prays for the very things which must be in His disciples in relation to their oneness to each other and their unity and oneness with God and Jesus Christ. Anything short of this is not attaining to perfection of Christian character. The golden chain of love, binding the hearts of the believers in unity, in bonds of fellowship and love, and in oneness with Christ and the Father, makes the connection perfect, and bears to the world a testimony of the power of Christianity that cannot be controverted.. ..
“Then will selfishness be uprooted and unfaithfulness will not exist. There will not be strife and divisions. There will not be stubbornness in anyone who is bound up with Christ. Not one will act out the stubborn independence of the wayward, impulsive child who drops the hand that is leading him and chooses to stumble on alone. . . .
” ‘A new commandment I give unto you, That ye love one another; as I have loved you, that ye also love one another. By this shall all men know that ye are my disciples, if ye have love one to another.’ (John 13:34, 35)”
“Satan understands the power of such a testimony as a witness to the world of what grace can do in transforming character. He is not pleased that such a light shall shine forth from those who claim to believe in Jesus Christ, and he will work every conceivable device to break this golden chain which links heart to heart of those who believe the truth and binds them up in close connection with the Father and the Son. . . .
“We believe in Jesus Christ. We unite our souls to Christ. He says, ‘Ye have not chosen me, but I have chosen you, and ordained you, that ye should go and bring forth fruit. . . . These things I command you, that ye love one another.’ (John 15:16, 17)”
TMK 173.2 – 173.5 (for June 16th)
Hear my humble prayer, Lord,
Grant each plea I make;
Teach me how to fear, Lord,
All for Jesus’ sake.
Simply to His cross to cling,
Mercy, pardon, grace, to hold,
His sole merits pleading –
Make my poor soul bold.
Take my wicked heart, Lord,
Cleanse and make it Thine;
Give me a new start, Lord,
Armed with Thine own mind.
Let Thy Spirit dwell in me,
To dictate my ev’ry move;
By each trial refined be,
To obey in love.
Change my evil ways, Lord,
Let me holy be;
E’er Thy name to praise, Lord,
Living all for Thee.
This, my stony heart, replace
By Thy promised fleshy heart
Which ne’ermore, by Thy grace,
Shall from Thee depart.
Let me work for Thee, Lord,
In this advent hour;
Faithful steward be, Lord,
By Thy Spirit’s pow’r.
So, when Thy clear call I hear,
And the harvest white, I see,
Like Isaiah, to answer:
“Here am I, send me”!
And, when Thou shalt come, Lord,
In that eastern sky,
Thy bride to take home, Lord,
And to reign on high;
Mayest Thou number me amidst
Those who hear Thy words, “Well done…”,
To the marriage supper bidd’st
By Thy precious Son.
Amen.
Penned: June 14, 2018
Scriptural allusion: Psalm 61:1; 34:11; John 16:24; Hebrews 7:25; 4:16; Jeremiah 17:9; Psalm 51;2; 1 Peter 4:1; 1 Corinthians 5:17; Philippian 2:5; Romans 8:11; Isaiah 48:10; Zechariah 13:9; 2 Corinthians 5:14; John 14:15; Isaiah 1:16; Ezekiel 36:26; 12:42; 16:2; Acts 1:8; Isaiah 6:8; Luke 10:2; Matthew 24:30; Revelation 21:9; 19:7-8; Matthew 25:23.
Copyright (C) 2018 Dahana Baxter. All rights reserved.
“Natura şi revelaţia mărturisesc deopotrivă despre dragostea lui Dumnezeu. Tatăl nostru ceresc este izvorul vieţii, al înţelepciunii şi bucuriei. Priviţi la lucrurile minunate şi frumoase din natură! Gândiţi – vă la minunata lor adaptare nu numai la nevoile şi fericirea omului, ci ale tuturor creaturilor! Lumina soarelui şi ploaia care înveselesc şi reîmprospătează pământul, dealurile, mările şi câmpiile, toate ne vorbesc despre Iubirea Creatorului. Dumnezeu este Acela care are grijă de nevoile zilnice ale tuturor făpturilor Sale. În cuvinte frumoase psalmistul spune: CH 9.1
“‘Ochii tuturor nădăjduiesc în Tine,
Şi Tu le dai hrana la vreme.
Îţi deschizi mâna,
Şi saturi după dorinţă tot ce are viaţă’. CH 9.2
Psalmii 145, 15.16. CH 9
“Dumnezeu a făcut pe om în mod desăvârşit sfânt şi fericit; pământul, aşa minunat cum a ieşit din mâna Creatorului, nu purta nici o urmă de decădere sau umbră de blestem. Călcarea legii lui Dumnezeu: legea iubirii: aceasta a adus nenorocire şi moarte. Şi totuşi, în mijlocul suferinţelor care sunt un rezultat al păcatului este descoperită dragostea lui Dumnezeu. Este scris că Dumnezeu a blestemat pământul din cauza omului. (Geneza 3, 17.) Spinii şi pălămida: dificultăţile şi încercările care au făcut ca viaţa lui să fie plină de trudă şi grijă: au fost rânduite însă spre binele său, ca o parte a disciplinei necesare în planul lui Dumnezeu pentru ridicarea păcătosului din ruina şi degradarea aduse de păcat. Lumea, deşi decăzută, nu este toată numai necaz şi mizerie. Chiar în natură se află solii de nădejde şi mângâiere. Scaieţii sunt plini de flori iar spinii sunt acoperiţi cu trandafiri. CH 9.3
“‘Dumnezeu este iubire’ este scris pe fiecare boboc de floare ce stă să se deschidă, pe fiecare fir de iarbă ce se ridică. Păsărelele încântătoare care fac să răsune aerul cu trilurile lor înveselitoare, florile atât de delicat colorate care în desăvârşirea lor îşi răspândesc parfumul, copacii falnici ai pădurii cu bogatul lor frunziş de un verde viu: toate mărturisesc despre grija părintească şi iubitoare a Dumnezeului nostru şi despre dorinţa Sa de a face fericiţi pe copiii Săi. CH 10.1
“Cuvântul lui Dumnezeu descoperă caracterul Său. El însuşi a făcut şi face cunoscut iubirea şi mila Sa infinită. Când Moise s – a rugat: ‘Arată – mi slava Ta’, Domnul a răspuns: ‘Voi face să treacă pe dinaintea ta toată frumuseţea Mea’. (Exod 33, 18.19.) Aceasta este slava Sa. Domnul a trecut pe dinaintea lui Moise ‘Şi a strigat: “Domnul Dumnezeu este un Dumnezeu plin de îndurare şi milostiv, încet la mânie, plin de bunătate şi credincioşie, care îşi ţine dragostea până la mii de neamuri de oameni, iartă fărădelegea, răzvrătirea şi păcatul”‘. (Exod 34, 6.7.) ‘El este milos şi plin de îndurare, îndelung răbdător şi bogat în bunătate’, pentru că ‘Îi place îndurarea’. (Iona 4, 2; Mica 7, 18.) CH 10.2
“Dumnezeu a legat inimile noastre de El prin nenumărate dovezi ale iubirii Sale din ceruri şi de pe pământ. El a căutat să ni Se descopere prin lucrurile din natură şi prin cele mai profunde şi gingaşe legături omeneşti pe care inimile noastre le pot cunoaşte. Totuşi, toate acestea nu oglindesc decât imperfect iubirea Sa. Cu toate aceste dovezi evidente, vrăjmaşul a tot binele a orbit mintea oamenilor, aşa încât ei privesc spre Dumnezeu cu teamă, închipuinduşi – L ca fiind sever şi neiertător. Satana a determinat pe oameni să considere pe Dumnezeu ca fiind o fiinţă al cărei atribut principal este judecata severă, unul care este un judecător aspru, un creditor brutal şi neînduplecat. El a înfăţişat pe Creator ca pe unul care pândeşte cu multă atenţie ca să poată observa greşelile şi păcatele oamenilor şi să poată aduce asupra lor judecăţile cerului. Însă pentru a îndepărta această umbră întunecată şi pentru a descoperi lumii iubirea nemărginită a lui Dumnezeu, Domnul Isus a venit să trăiască printre oameni. CH 10.3
“Fiul lui Dumnezeu a venit din ceruri ca să ne descopere pe Tatăl. “Nimeni n – a văzut vreodată pe Dumnezeu; singurul Lui Fiu, care este în sânul Tatălui, Acela L – a făcut cunoscut”. (Ioan 1, 18.) ‘Nimeni nu cunoaşte deplin pe Tatăl, afară de Fiul, şi acela căruia vrea Fiul să i – L descopere’. (Matei 11, 27.) Când unul dintre ucenici I – a adresat rugămintea: ‘Doamne, arată – ne pe Tatăl’, Domnul Hristos i – a răspuns: ‘De atâta vreme sunt cu voi, şi nu M – ai cunoscut Filipe? Cine M – a văzut pe Mine a văzut pe Tatăl. Cum zici tu dar: “Arată – ne pe Tatăl”?’ (Ioan 14, 89.) CH 11.1
“Descriind scopul misiunii Sale aici, pe pământ, Domnul Hristos spunea: ‘Dumnezeu M – a uns să vestesc săracilor Evanghelia; M – a trimis să tămăduiesc pe cei cu inima zdrobită, să propovăduiesc robilor de război slobozirea şi orbilor căpătarea vederii “să dau drumul celor apăsaţi”‘. (Luca 4, 18.) Aceasta a fost lucrarea Sa. El umbla din loc în loc, făcând bine şi vindecând pe toţi cei ce erau apăsaţi de diavolul. Erau sate întregi unde în nici o casă nu se mai auzea vreun geamăt datorat bolii, pentru că Domnul Hristos trecuse prin ele şi vindecase toate suferinţele. Lucrarea Sa dădea mărturie despre misiunea Sa divină. Dragostea, mila şi compasiunea erau manifestate în fiecare act al vieţii Sale, inima Sa se deschidea cu multă simpatie fiilor oamenilor. El a luat asupra Sa natura omenească, pentru ca în acest fel să poată satisface mai bine nevoile omului. Oamenii cei mai săraci şi cei mai umili nu se temeau să se apropie de El. Chiar şi copilaşii erau atraşi de El. Aceştia simţeau o plăcere deosebită să stea pe genunchii Săi şi să privească faţa Sa expresivă, blândă şi iubitoare. CH 11.2
“Domnul Hristos nu ascundea adevărul, dar totdeauna îl rostea cu iubire. În legăturile Sale cu oamenii, El dădea pe faţă cel mai atent tact şi o atenţie profundă şi plină de bunătate. El n – a fost niciodată nepoliticos şi n – a rostit nici un cuvânt aspru, nefolositor. N – a pricinuit niciodată unui suflet sensibil o durere inutilă. Domnul Hristos nu critica slăbiciunea omenească. El a rostit adevărul, dar totdeauna l – a rostit cu iubire. A denunţat făţărnicia, necredinţa şi nedreptatea, dar lacrimile se simţeau în vocea Lui atunci când rostea mustrările Sale tăioase. El a plâns pentru Ierusalim, cetatea pe care o iubea, dar care a refuzat să – L primească pe El, care este calea, adevărul şi viaţa. Ei L – au lepădat pe El, Mântuitorul, dar Domnul le arăta o blândeţe plină de compasiune. Viaţa Sa a fost o viaţă de renunţare de sine şi de o atentă purtare de grijă pentru alţii. Orice suflet era preţios înaintea Sa. În timp ce Se purta întotdeauna cu demnitate divină, El Se pleca cu gingăşie spre fiecare membru al familiei lui Dumnezeu. Vedea în toţi oamenii suflete căzute în păcat, pentru mântuirea cărora El venise. Acesta este caracterul Domnului Hristos, aşa cum este descoperit în viaţa Sa. CH 12.1
“Acesta este caracterul lui Dumnezeu, căci din inima Tatălui se revarsă asupra fiilor oamenilor torentele milei divine manifestate în Isus Hristos. Mântuitorul cel iubitor şi milostiv era Dumnezeu ‘arătat în trup’. (1 Timotei 3, 16.) Domnul Hristos a trăit, a suferit şi a murit pentru răscumpărarea noastră. El a devenit “om al durerii”, pentru ca noi să putem fi părtaşi de bucuria veşnică. Domnul Dumnezeu a îngăduit ca Fiul Său iubit, plin de har şi adevăr să vină dintr – o lume de nedescrisă slavă într – o lume mânjită şi poluată de păcat şi întunecată de umbra morţii şi blestemului. El I – a îngăduit să părăsească sânul iubirii Sale şi adorarea îngerilor spre a suferi ruşinea, insulta, umilinţa, ura şi moartea. ‘Pedeapsa care ne dă pacea, a căzut peste El, şi prin rănile Lui suntem tămăduiţi’. (Isaia 53, 5.) Priviţi – L în pustie, în Ghetsemani, pe cruce! Fiul fără prihană al lui Dumnezeu a luat asupra Sa povara păcatului. El, care era una cu Dumnezeu Tatăl, a ajuns să simtă în sufletul Său teribila despărţire pe care păcatul o aduce între Dumnezeu şi om. Acest fapt a smuls de pe buzele Sale strigătul plin de durere: ‘Dumnezeul Meu, Dumnezeul Meu, pentru ce M – ai părăsit?’ (Matei 27, 46.) Povara zdrobitoare a păcatului, conştienţa teribilei lui grozăvii, a despărţirii păcătosului de Dumnezeu: acestea au fost cele ce au zdrobit inima Fiului lui Dumnezeu. CH 12.2
“Dar acest mare sacrificiu n – a fost făcut pentru a trezi în inima Tatălui iubire faţă de păcătos şi nici pentru a – L determina să fie binevoitor a – l mântui. O, nu! ‘Fiindcă atât de mult a iubit Dumnezeu lumea, că a dat pe singurul Lui Fiu’. (Ioan 3, 16.) Tatăl nu ne iubeşte ca urmare a marii Sale jertfe aduse pentru noi, ci El a adus această jertfă pentru că ne iubeşte. CH 13.1
“Domnul Hristos a fost mijlocul prin care Tatăl a putut să – şi reverse asupra unei lumi căzute în păcat nemărginita Sa iubire. ‘Dumnezeu era în Hristos, împăcând lumea cu Sine’. (2 Corinteni 5, 19.) Dumnezeu Tatăl a suferit împreună cu Fiul Său. În agonia Ghetsemanilor, în moartea ispăşitoare de pe crucea Golgotei inima Iubirii infinite a plătit preţul mântuirii noastre. CH 13.2
“Domnul Isus spunea: ‘Tatăl Mă iubeşte, pentru că îmi dau viaţa, ca iarăşi s – o iau’. (Ioan 10, 17.) Sau cu alte cuvinte: ‘Atât de mult vă iubeşte Tatăl meu, încât pe Mine Mă iubeşte mai mult pentru că Mi – am dat viaţa pentru mântuirea voastră. Făcându – Mă reprezentantul şi garantul vostru prin jertfa vieţii Mele, luând asupra Mea slăbiciunile trupului vostru şi vinovăţia voastră, Eu sunt şi mai mult iubit de Tatăl Meu; căci prin sacrificiul Meu, Dumnezeu poate fi drept şi totuşi să îndreptăţească pe cel care crede în Hristos’. CH 14.1
“Nimeni altul decât Fiul lui Dumnezeu nu putea înfăptui mântuirea noastră; căci numai El, care a fost la sânul Tatălui, putea să ni – L facă cunoscut, numai El care a cunoscut înălţimea şi adâncimea dragostei lui Dumnezeu putea s – o facă să se manifeste. Nimic altceva decât sacrificiul infinit adus de Domnul Hristos în favoarea omului decăzut nu putea să exprime iubirea lui Dumnezeu Tatăl pentru omenirea pierdută. CH 14.2
“‘Fiindcă atât de mult a iubit Dumnezeu lumea, că a dat pe singurul Lui Fiu’. El L – a dat nu numai să trăiască printre oameni, să poarte păcatele lor ci să moară ca jertfă pentru ei. El L – a dat omenirii pierdute. Domnul Hristos trebuia să Se identifice pe Sine cu interesele şi nevoile omenirii. El, care era una cu Dumnezeu, S – a legat de fiii oamenilor cu legături care nu aveau să fie rupte niciodată. Domnului Hristos “nu – I este ruşine să – i numească fraţi’. (Evrei 2, 11.) El este Jertfa noastră, Apărătorul nostru, Fratele nostru, purtând chipul nostru omenesc înaintea tronului Tatălui şi care pentru veşnicie este una cu neamul omenesc pe care l – a răscumpărat El, Fiul omului. Şi toate acestea pentru ca păcătosul să poată fi ridicat din ruina şi degradarea păcatului spre a putea reflecta iubirea lui Dumnezeu şi a se împărtăşi de bucuria sfinţirii. CH 14.3
“Preţul plătit pentru mântuirea noastră, sacrificiul infinit pe care L – a făcut Tatăl nostru din ceruri dând pe Fiul Său să moară pentru noi trebuie să trezească în noi idei foarte înalte despre ceea ce putem deveni prin Hristos. Pe măsură ce inspiratul apostol Ioan privea înălţimea, adâncimea şi lărgimea iubirii lui Dumnezeu Tatăl faţă de lumea pierdută era cuprins de adorare şi veneraţie. Negăsind un limbaj mai potrivit în care să exprime măreţia şi gingăşia acestei iubiri, el a chemat lumea întreagă s – o privească. ‘Vedeţi ce dragoste ne – a arătat Tatăl, să ne numim copii ai lui Dumnezeu’. (1 Ioan 3, 1.) Ce valoare dă faptul acesta omului! Datorită păcatului fiii oamenilor au ajuns robi ai lui Satana. Prin credinţa în jertfa ispăşitoare a Domnului Hristos, fiii lui Adam pot deveni fii ai lui Dumnezeu. Luând asupra Sa natura noastră omenească, Domnul Hristos a înălţat omenirea. Cei păcătoşi sunt astfel în poziţia în care: prin legătura cu Domnul Hristos: pot în adevăr să devină vrednici de numele de “fii ai lui Dumnezeu’. CH 15.1
“O astfel de iubire este fără egal. Să fim numiţi copii ai împăratului ceresc! Preţioasă făgăduinţă! Tema celei mai profunde meditaţii! Iubirea fără seamăn a lui Dumnezeu pentru o lume care nu L – a iubit! Gândul acesta are asupra sufletului o putere ce îi subjugă şi aduce raţiunea în supunere faţă de voinţa lui Dumnezeu. Cu cât vom studia mai mult caracterul divin în lumina crucii de pe Golgota, cu atât vom vedea mai mult mila, gingăşia şi iertarea împletite cu nepărtinirea şi dreptatea şi cu atât mai mult şi mai clar vom discerne nenumăratele dovezi ale iubirii infinite şi ale milei pline de gingăşie care întrec cu mult dragostea şi dorul unei mame pentru copilul ei neascultător. CH 15.2
Jun 10th
“For the love of Christ constraineth us.”
2 Corinthians 5:14
“In every act of life Christians should seek to represent Christ– seek to make His service appear attractive. Let none make religion repulsive by groans and sighs and a relation of their trials, their self-denials, and sacrifices. Do not give the lie to your profession of faith by impatience, fretfulness, and repining. Let the graces of the Spirit be manifested in kindness, meekness, forbearance, cheerfulness, and love. Let it be seen that the love of Christ is an abiding motive; that your religion is not a dress to be put off and on to suit circumstances, but a principle–calm, steady, unwavering. Alas that pride, unbelief, and selfishness, like a foul cancer, are eating out vital godliness from the heart of many a professed Christian! When judged according to their works, how many will learn, too late, that their religion was but a glittering cheat, unacknowledged by Jesus Christ.
“Love to Jesus will be seen, will be felt. It cannot be hidden. It exerts a wondrous power. It makes the timid bold, the slothful diligent, the ignorant wise. It makes the stammering tongue eloquent, and rouses the dormant intellect into new life and vigor. It makes the desponding hopeful, the gloomy joyous. Love to Christ will lead its possessor to accept responsibilities for His sake, and to bear them in His strength. Love to Christ will not be dismayed by tribulation, nor turned aside from duty by reproaches.
“Pure love is simple in its operations, and separate from every other principle of action. When combined with earthly motives and selfish interests, it ceases to be pure. God considers more with how much love we work, than the amount we do. Love is a heavenly attribute. The natural heart cannot originate it. This heavenly plant only flourishes where Christ reigns supreme. Where love exists, there is power and truth in the life. Love does good and nothing but good. Those who have love bear fruit unto holiness, and in the end everlasting life.” TMK 167.2 – 167.4
ईश्वर के पुनीत प्रेम की साक्षी सारी प्रकृति और समस्त श्रुतियाँ दे रही है। हमारी प्राणमयी चेतना, प्रतिभापूर्ण बुद्धि और उल्लासमय आनन्द के उद्र्म और स्त्रोत स्वर्ग के हमरे परम पिता परमेश्वर ही है। प्रकृति की मनोमुग्धकारी सुषमा पर दृष्टि तो डालिए। यह विचार तोह कीजिए की प्रकृति की सारी वस्तुएँ किस अद्बुत रीति से, न केवल मानव कल्याण के लिए अपितु प्राणीमात्र के हित के लिए अपने रूप – गुण परिवर्तित कर अनुकूलता प्रहण कर लेती है। सूरज की अमृतमयी किरणे और मत्त रागिणी से भरी रिमज़िम वर्षा जिस से पृथिवी उर्जस्विज एवं पुलकित हो उठती है, कविता – पंक्तियों की तरह पर्वत – मालायें, जीवन के स्पन्दन से भरी समुद्र की तरंये, और वैभवसुहाग में प्रफुल्लित श्यामला भूमि, इन सब से सृष्टि का अनंत प्रेम फूट रहा है। स्तोत्र कर्ता कहता है:- SC 5.1
सभों की आँखें तेरी ओर लगी रहती है
और तू उन को समय पर आहार देता है॥
तू अपनी मुठ्ठी खोल कर
सब प्राणीयों को आहार से तृप्त करता है॥ SC 5.2
भजन संहिता १४५:१५,१६। SC 5.3
ईश्वर ने मनुष्य को पूर्णतः पवित्र और आनन्दमय बनाया और जब यह पृथिवी सृष्टि के हाथों से बनकर आई तो न तो इस में विनाश का चिन्ह था और न श्राप की काली छाया ही इस पर पड़ी थी। इश्वर के नियम चक्र – – – प्रेम के नियम – चक्र – – – के अतिक्रम से संताप और मृत्यु पृथिवी में आ घुसी। फिर भी पाप के फल स्वरुप जो कष्ट और संताप आ जाते है, उनके बिच भी इश्वर का अमित प्रगट होता है। पवित्र शास्त्र में यह लिखा है की मनुष्य के हित के लिए ही इश्वर ने पृथिवी को शाप दिया। जीवन में जो कांटें और भटकटैया की भादियाँ उग आई – – ये पीडाएं और यातनाये जो मानव – जीवन को संग्राम , परिश्रम और चिंताओ से पूगी बना रही है – — मनुष्य के कल्याण के लिए ही आई, क्योंकी ये मनुष्य को उद्धोधन और जाग्रति के संदेश दे अनुशासित करती है ताकि मनुष्य ईश्वरीय विधान की कामोन्नति के लिए सतत क्रियाशील रहे और पाप द्वारा लाये गए विनाश और अध:पतन से ऊपर उठे। संसार का पतन हुआ है किन्तु यह सर्विशत: आह और यातनाओ से पूगी नहीं। प्रकृति में ही आशा और सुख के संदेश निहित है। भटकटैयो पर फुल उगे हुए है और काँटों के भुरमूट कलित कलियों में लद गए है॥ SC 5.4
“ईश्वर प्रेम है।” यह सूक्ति प्रत्येक फूटती कलि पर, प्रत्येक उगन्ती घास की नोक पर लिखी है। रंगबीरंगी चिड़िया जो अपने कलित कलरव से वातावरण को मुखारेत कर देती है, अपरूप रंगों की चित्रकारी से सजी कलियाँ और कमनीय कुसुम जिन से साग समीरण सुश्मित सुहास से मत हो जाता है, और वन- प्रांत की ये विशाल वृत्तवलिया जिन पर जीवनमयी हरीतीमा सदैव विराज रही है, – – ये सब ईश्वर के कोमल ह्रदय और उसके पिता – तुल्य वात्सल्य के चिन्ह है। ये उसकी उस इच्छा के प्रतिक है जिससे से वोह अपने प्राणियों को आनन्द- विभोर करना चाहता है। SC 7.1
ईश्वर के प्रत्येक वचन से उसके गुण देखे जा सकते है। उसने स्वयं अपने प्रेम और दया की अनन्तता प्रगट की है। जग मूसा ने प्रार्थना की की “मुक्ते अपना गौरव दिखा” तो ईश्वर ने कहा, “में तेरे सम्मुख हो कर चलते हुए तुम्हे अपने साड़ी भलाई दिखाऊंगा”। निर्गमन ३ ३ : १८,१३। यही तोह उसका गौरव है। ईश्वर ने मूसा के सामने प्रगट हो कर कहा, “यहोवा, यहोवा ईश्वर दयालु और अनुग्रहकारी कोप करने में धीरजवन्त्त और अति करुनामय और सत्य, हजारो पिडीयों लो निरन्तर करुना करनेहरा, श्र धर्मं और अपराध और पाप का क्षमा करनेहारा है।” निर्गमन ३४: ६ ,७। ईश्वर तो “विलम्ब से कोप करनेहारा करुनानिधान” है, “क्योंकी वोह करुना में प्रीती रखता है।” मिका ७: १८॥ SC 7.2
ईश्वर ने हमारे ह्रदय को अपने से इस पृथिवी पर और उस स्वर्ग में असंख्य चिन्हों द्वारा बाँध रखा है। प्रकृति के पदार्थ के द्वारा और पृथिवी के गंभीरतम और कोमलतम संबंधो के द्वारा ईश्वर ने अपने आप को ही व्यक्त किया है। फिर भी इन वस्तुओं से ईश्वर के अनंत प्रेम का एक वुदांश ही प्रगट होता है। उसके प्रेम की साक्षी अनंत थी। तोभी मनुष्य अमंगल भावना द्वारा अँधा बना वह ईश्वर की और भवविस्फारित नेत्रों से देखने लगा तथा उसे क्रूर एवं क्षमाहिन् समझा। शैतान ने मनुष्यों को ईश्वर के बारे कुछ ऐसा समझाया की लोग उसे बड़ा कड़ा शाशक समजने लगे — निर्दय निष्पक्ष न्यायकर्त्ता और क्रूर तथा खरा कर्जा चुकता लेनेवाला। उसने ईशार को जो रोप रखा उसमें ईश्वर का ऐसा जीव चित्रित हुआ जो लाल लाल आँख किए। हमारे समस्त कामों का निरिक्षण करतो हो ताकि हमारे भूले और गलतियाँ पकड़ ली जाये और उचित दण्ड मिले। ईश्वर के अमित प्रेम को व्यक्त एवं प्रत्यक्ष कर इस कलि छाया को दूर करने के लिए ही यीशु मसीहा मनुष्य के बिच अवतरित हुए॥ SC 7.3
ईश्वर- पुत्र स्वर्ग से परमपिता को व्यक्त एवं प्रगट करने के निमित्त अवतरित हुए। “किसी ने परमेश्वर को कभी नहीं देखा एकलौता पुत्र जो पिता की गोद में है उसी ने प्रगट किया।” योहन १:१८। “और कई पुत्र को नहीं जानता केवल पिता और कोई पिता को नहीं जानता केवल पुत्र और वोह जिसपर पुत्र उसे प्रगट करना चाहे।” मत्ती ११:२८। जब एक शिष्य ने प्रार्थना की कि मुझे पिता को दिखा तो येशु ने कहा, “मै इतने दिवस तुम्हारे साथ हूँ और क्या मुझे नहीं जानता? जिसने मुझे देखा उसने पिता को देखा। तू क्यों कर कहता है कि पिता को हमें दिखा ?” योहन १४:८, ६॥ SC 7.4
अपने पृथिवी के संदेश के बारे में येशु ने कहा,”प्रभुने” कंगालों को सुसमाचार सुनाने के लिए मेरा अभिषेक किया है और मुझे इस लिए भेजा है की बन्धओ को छुटकारे और अंधो को दृष्टी पाने का प्रचार करूँ और कुचले हुए को छुडाऊं। यही उनका संदेश था। वे चारों और शुभ और मंगल मुखरित करते हुए शैतान के द्वारा शोषित लोगों को मुक्त एवं सुखी करते हुए घुमते थे। पुरे के पुरे विस्तृत गाँव थे जहाँ से किसी भी घर से किसी भी रोगी की कराहने की आवाज नहीं निकलती थी क्योंकि गाँव से हो कर येशु गुजर चुके थे और समस्त रोगों को दूर कर चुके थे। यीशु के ईश्वरीय साधक गुणों के प्रमाण यीशु के कार्य ही थे। प्रेम, करुणा और क्षमा यीशु के जीवन के प्रत्येक काम में भरी हुई थी। उनका ह्रदय इतना कोमल था की मनुष्य के मासूम बच्चो को देखते ही वह सहानभूति से पिघल जाता था। उन्होंने मनुष्यों की अवश्यकताओं, आकांक्षाऒं और मुसीबतों को समझने के लिए ही अपना बाह्य और अन्तस्वमाद मनुष्यों के जैसा बना लिया था। इनके समक्ष जाने में गरीब से गरीब को और नीच से नीच को जरा भी हिचक नहीं होती। छोटे बच्चे उन्हें देख खींचे आते थे, और उनके घुटनों पर चढ़ कर उनके गंभीर मुख को जिस से प्रेम की ज्योति – किरणे फुट निकलती थी, निहारना बहुत पसंद करते थे॥ SC 8.1
यीशु ने सत्य के किसी अंश को, किसी शब्द तक को दबाया था छुपाया नहीं, किंतु सत्य उन्होंने प्रिय रूप में ही, प्रेम से बने शब्दों में ही कहा। जब भी वे लोगों से संभाषण करते तो बड़ी चतुराई के साथ, बड़े विचारमग्न हो कर और पूरी ममता और सावधानी के साथ। वे कभी रूखे न हुए, कभी भी फिजूल और कड़े शब्द न बोले, और भावूक ह्रदय से कभी अनावश्यक शब्द न बोले जो उसे बिंध दे। मानुषी दुर्बलताओ की कटु और तीव्र आलोचना उन्होंने कभी न की। उन्होंने सत्य तो कहा किंतु वह सत्य खरा होने पर भी प्रेम में सरस रहता। उन्होंने पाखंड, अंधविश्वास और अन्याय के विरुद्ध बातें की, किंतु उनके फटकार के उन शब्दों में आँसू छलक रहे थे। जब धरुशलेम क शहर ने उन्हें, उनके मार्ग को, सत्य को और जीवन को प्राप्त करने से इन्कार कर दिया तो वे उस शहर के नाम पर जिसे वे प्यार करते थे रोने लगे। वहाँ के लोगों ने उनको अस्वीकृत किया, अपने उद्धारकर्ता को अगीकार करना अस्वीकार किया, फिर भी उन्होंने उस लोगों पर सकरुना और प्रेम भरी ममता की दृष्टी डाली। उनका जीवन ही उत्संग था, आत्म – त्याग का आदर्श था और परमार्थ के लिए बना था। उनकी आँखों में प्रत्येक प्राण अमूल्य था। उनके व्यक्तित्व में सदा ईश्वरीय प्रताप रहता फिर भी उस परमपिता परमेश्वर के विशाल परिवार का प्रत्येक सदस्य के सामने वे पूरी ममता और सहृदयता के साथ झुके रहते थे। उन्होंने सभी मनुष्यो को पतित देखा; और उनका उद्धार करना उनका एक मात्र उद्देश था॥ SC 8.2
यीशु मसीह के जीवन के कार्यों से उनके चरित्र का ऎसा ही उज्वल रूप प्रतिभासित होता है। और ऎसा ही चरित्र ईश्वर का भी है। उस परमपिता के करुणा ह्रदय से ही ममतामयी करुणा की धारा मनुष्यों के बच्चों में प्रवाहित होती है और वही खीष्ट में अबाध गति से प्रवाहमान थी। प्रेम से ओत प्रोत, कोमल ह्रदय उद्धारकर्ता यीशु ही थे “जो शारीर में प्रगट हुए।” १ तीमुथियुस ३:१६॥ SC 9.1
केवल हम लोगों के उद्धार के लिए ही यीशु ने जन्म ग्रहण किया, क्लेश भोगे तथा मृत्यु सहा। वे “दुःखी पुरुष” हुए ताकि हम लोग अनंत आनन्द के उपभोग के योग्य बन सके। ईश्वर ने विभूति और सत्य से आलोकित अपने प्रिय पुत्र को राशि राशि सौंदर्य के लोक से वैसे लोक में भेजना अंगीकार किया जो पाप से विक्षत और विनष्ट और मृत्यु की कालिमा तथा श्राप की धुलिम छाया से कलुषित हो गया था। उन्होंने उन्हें अपने प्रेममय अन्तर प्रदेश को और दूतों से महिमान्वित दशा को, तथा लांछना, कुत्य अवहेलना , घृणा और मृत्यु तक सहने के लिए उन्हें इस लोक में आने दिया। “जिस ताड़ना से हमारे लिए शांति उपजेसो उस पर पड़ी और उसके कोड़े खाने से हम लोग चंगे हो सके।” यशावाह ५३:५। उन्हें उस झाङ झंखाड में फंसे देखिए, गतसमने में त्रस्त देखिये, कृसपर अटके हुए देखिए। परमपिता के पुनीत पुत्र ने सारे पापों का भार अपने कंधो पर ले लिया की ईश्वर और मनुष्य के बीच पाप कैसी गहरी खाई खोद सकता है। इसी कारण उनके होठों से वह करुणा चीत्कार फूट निकली, “हे मेरे ईश्वर, हे मेरे ईश्वर तूने मुझे क्यों छोड़ दिया।” मतौ २७:४६। पाप के बोझिल भार से, उसके भीषण गुरुत्व के भाव – वश, आत्मा के, ईश्वर से विमुख हो जाने के कारण ही ईश्वर के प्रिय पुत्र का ह्रदय टक टुंक हो गया॥ SC 9.2
किंतु ये महान बलिदान इस लिए नहीं हुआ की परमपिता के ह्रदय में मनुष्य के लिए प्रेम उत्पन्न होवे, और इस लिए भी नहीं की ईश्वर रक्षा करने के लिए तत्पर हो जाए। नहीं, इस लिए कदापि नहीं हुआ। “परमेश्वर ने जगत से ऐसा प्रेम रखा की उस ने अपना एकलौता पुत्र दे दिया।” योहन ३:१६। परमपिता हम सब को पहले से प्यार करते है, वे इस बलिदान (और प्रयशित्त) के कारण प्यार नहीं करते, वरणा प्यार करने के कारण ऐसा बलिदान करते है। यीशु मसीह एक माध्यम थे जिससे हो कर इस अध्:पतित संसार में ईश्वर ने अपने अपार प्रेम को उछाला। “परमेश्वर मसीह में हो कर जगत के लोगों को अपने साथ मिला लेता था।” २ कुरिन्थियों ४:१६। अपने प्रिय पुत्र के साथ साथ ईश्वर ने भी क्लेश सहे। गतसमने के यात्रलाभों के द्वारा और कल्वरी की मृत्यु लीला के द्वारा करुणामय दयासागर प्रभु के ह्रदय ने हमारी मुक्ति का मूल्य चूका दिया॥ SC 9.3
यीशु मसीहा ने कहा “पिता इसलिए मुझसे प्रेम रखता है की में अपना प्राण देता हु की उसे फिर लेऊँ।” योहन १०: १७। “मेरे पिता ने आप सभो को इतना प्यार किया है की उसने मुझे और और भी अधिक प्यार करना शुरू किया क्योंकी में आप के परित्राण के लिए अपना जीवन अर्पण किया। आप के समस्त ॠण और आप के सारे आप्रधो का भर में अपने जीवन को बलिदान चढ़ा कर ग्रहण कर्ता हूँ और तब में आप के एवज में रहूँगा, आप के लिए एक मात्र विश्वसनीय भरोसा बन जाऊँगा और इसलिए में अपने परम पिता का अनन्यतम प्रेमी हो उठूँगा। क्यों की मेरे बलिदान के द्वारा ईश्वर की निष्पक्ष न्याय प्रियता सिद्ध होगी और यीशु पर विश्वास करने वालों का वह पाप्मोचक भी होगा॥” SC 10.1
ईश्वर के पुत्र के सिवा किसकी शक्ति है जो हम लोगो की मुक्ति सम्पादित कर सके। क्यों की ईश्वर के विषय घोषणा केवल वोही कर सकता है जो उस की गोद में हो और जो ईश्वर के अनंत प्रेम की गहराई और विपुल विस्तार को जनता हो उसी के लिए उसकी अभी व्यक्ति हो सकती ही। अध्:पतित मानव के उद्धार के लिए जो अप्रतिम बलिदान यीशु ने किया उससे कम किसी भी अन्य कार्य के द्वारा ईश्वर का वह अनंत प्रेम व्यक्त नहीं हो सकता था जो उसके ह्रदय में विनष्ट मानव के प्रति भरा है॥ SC 10.2
“ईश्वर ने जगत से ऐसा प्रेम रखा की उससे अपना एकलौता पुत्र दे दिया”॥ वह उन्हें न केवल इसलिए अर्पित किया की वे मनुष्यों के बिच रहे, उनके पाप का बोझ उठाये और इनके बलिदान के लिए मरे, किंतु इसलिए भी अर्पित किया की अध्:पतित मानव उन्हें ग्रहण करे। यीशु मसीहा को मनुष्य मात्र की रूचि और आवश्यकताओं का प्रतिक बनना था। ईश्वर के साथ एक रहने वाले यीशु ने मनुष्य के पुत्रो के साथ आपने को ऐसे कोमल संबंधो द्वारा बाँध रखा है की वे कमी खुलने या टूटने को नहीं। यीशु “उन्हें भाई कहने से नहीं लजाते।” ईब्री २:११। वे हमारे बलिदान है, हमारे मध्यस्थ है, हमारे भाई है; वे परम पिता के सिंहासन के निचे हमारे रूप में विचरते है और मनुष्य पुत्रो के साथ युगयुगान्तर तक एकाकार है क्यों की उन्होंने ने हमें मुक्त किया है। उन्हों ने ने यह सब सारा केवल इसलिए किया की विनाशकारी और धव्यसत्मक पाप के नरक से मनुष्य उद्धार पावे और वोह ईश्वर के पुनीत प्रेम की प्रतिछाया प्रदर्शित करे। और पवित्र आनन्द में स्वयं भी विभोर होने के योग्य बन सके॥ SC 10.3
ईश्वर को हमरे भक्ति का महंगा मूल्य भुगतना पड़ा अर्थात हमारे स्वर्गीय पिता को आपने पुत्र तकको हमारे लिए मरने के हेतु अर्पण कर देना पड़ा। इससे हम कितने गौरव गरिमा से बरी कल्पना कर सकते है की यीशु मसीह के द्वारा हम क्या पा सकेंगे। जब प्रेरित योहन ने नाश होती मनुष्य जाती के प्रति ईश्वर के अनंत प्रेम की ऊंचाई, गहराई, विस्तार आदि देखा तोह वह विस्मय- विमुग्ध हो गया और उसका ह्रदय श्रद्धा और भक्ति से भर उठा। वह इतना भाव – गदद हुआ की उसके पास ईश्वर के प्रेम की अनन्ता और कोमलता के वर्णन के लिए शब्द ही न रहे। और वह केवल जगत को ही पुकार कर दर्शन कर लेने को कह सका। “देखो, पिता ने हमसे कैसा प्रेम किया है की हम परमेश्वर के सन्तान कहलाए”। १ योहन ३:। इससे मनुष्य का मान कितना बढ़ जाता है अपराधो के द्वारा मनुष्य के पुत्र शैतान के शिकंजे में आ जाते है। किंतु यीशु -मसीहा के प्रायश्रीत – रूप बलिदान पर भरोसा करके आदम के पुत्र ईश्वर के पुत्र बन जा सकते है। यीशु ने मनुष्य रूप ग्रहण कर मनुष्यों को गौरवान्वित किया अब पतित मनुष्य ऐसे स्थान पर आ गए जहा से खीष्ट से सम्बन्ध जोड़ वे ऐसे गरिमा माय हो सकते है की “ईश्वर के पुत्र” के नाम से पुकारे जा सके॥ SC 11.1
यह प्रेम अद्वितीय है, अनूप है, स्वर्ग के रजा की सन्तान। कितनी अमूल्य प्रतिद्न्या है। कठोर तपस्या के लिया यह उपयुक्त विषय है। ईश्वर का अप्रतिम प्रेम उस संसार पर न्योछावर है जिसने उसे प्यार नहीं किया। यह विचार आत्मा को आत्मा समर्पण के हेतु बाध्य कर्ता है और फिर ईश्वर की इच्छा- शक्ति द्वारा मन बंधी बना लिया जाता है। उस क्रूस की किरणों के प्रकाश में हम जितना ही उस ईश्वर्य चरित्र का म्हनन करते है, उतना ही दया, करुणा, क्षमा, सच्चरित्रता और न्याय शीलता के उदाहरण पाते है और उतने ही असंख्य प्रमाण उस अनंत प्रेम का पाते है, एव उस दवा को पाते है ओ माता की ममत्व भरी वात्सल्य- भावना से भी अधिक है॥ SC 11.2
प्यार के इस संदेश को साझा करें
pyaar ke is sandesh ko saajha karen
Κεφάλαιο 1 Kefálaio 1
Τόσο η φύση όσο και η Βιβλική αποκάλυψη μαρτυρούν ομόφωνα για την αγάπη του Θεού. Ο ουράνιος Πατέρας μας είναι η πηγή της ζωής, της σοφίας και της χαράς. Παρατηρείστε τα ωραία, τα υπέροχα πράγματα στη φύση. Σκεφθείτε τη θαυμάσια προσαρμογή τους στις ανάγκες και την ευτυχία όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και όλων των ζωντανών υπάρξεων. Ο ήλιος και η βροχή που φαιδρύνουν και δροσίζουν τη γη, οι λόφοι, οι θάλασσες και οι πεδιάδες, όλα μας μιλούν για την αγάπη του Δημιουργού. Ο Θεός είναι Εκείνος που προμηθεύει για τις καθημερινές ανάγκες όλων των δημιουργημάτων Του. Όπως τόσο ωραία εκφράζουν τα λόγια του ψαλμωδού: BX 7.1
“Οι οφθαλμοί πάντων αποβλέπουσι προς Σε·
Και Συ δίδεις εις αυτούς την τροφήν αυτών εν καιρώ.
Ανοίγεις την χείρα Σου και χορταίνεις την επιθυμίαν
παντός ζώντος”. BX 7.2
Ψαλμ. 145:15,16. BX 7
Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο στην εντέλεια άγιο και ευτυχισμένο και η ωραία γη, καθώς βγήκε απ’ τα χέρια του Δημιουργού, δεν έφερε ούτε ίχνος φθοράς, ούτε μια αμυδρή σκιά της κατάρας. Είναι η παράβαση του νόμου του Θεού – του νόμου της αγάπης- εκείνη που επέφερε τη συμφορά και το θάνατο. Και όμως η αγάπη του Θεού αποκαλύπτεται ακόμη και ανάμεσα στις θλίψεις που είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας. Είναι γραμμένο ότι με απώτερο σκοπό το καλό του ανθρώπου,ο Θεός καταράσθηκε τη γη. Γεν. 3:17. Τα αγκάθια και τριβόλια- οι δυσκολίες δηλαδή και δοκιμασίες που γεμίζουν τη ζωή του με κόπους και φροντίδες- δόθηκαν για το καλό του. Αποτελούν μέρος της διαπαιδαγώγησής του που είναι απαραίτητη στο σχέδιο του Θεού για την ανύψωσή του απ’ τον όλεθρο και την κατάπτωση που επέφερε η αμαρτία. Ο κόσμος αν και αμαρτωλός, δεν έχει να επιδείξει αποκλειστικά και μόνο συμφορά και μιζέρια. Και αυτή ακόμη η φύση μας στέλνει μηνύματα ελπίδας και παρηγοριάς. Λουλούδια ανθίζουν πάνω στα τριβόλια και αυτά τα αγκάθια σκεπάζονται από ρόδα. BX 7.3
“Ο Θεός είναι αγάπη”, είναι γραμμένο πάνω σε κάθε μισάνοιχτο μπουμπούκι, πάνω σε κάθε βλαστάρι γρασιδιού. Τα θελκτικά πουλιά που γεμίζουν τον αέρα με τα χαρούμενα τραγούδια τους, τα πολύχρωμα λουλούδια με τους λεπτεπίλεπτους συνδυασμούς που μυρώνουν την ατμόσφαιρα, τα ψηλά δένδρα του δάσους με το πυκνό καταπράσινο φύλλωμά τους, όλα μαρτυρούν για την τρυφερή πατρική φροντίδα του Θεού μας και την επιθυμία Του να καταστήσει όλα τα παιδιά Του ευτυχισμένα. BX 9.1
Ο λόγος του Θεού αποκαλύπτει το χαρακτήρα Του. Αυτός ο ίδιος εξαγγέλλει την άπειρη αγάπη και ευσπλαχνία Του. Όταν ο Μωυσής προσευχήθηκε: “Δείξον μοι την δόξαν Σου”, ο Θεός απήντησε: “Εγώ θέλω κάμει να περάση έμπροσθέν σου όλη η αγαθότης Μου”. Εξοδ. 33:18,19. Αυτή είναι η δόξα Του. Ο Θεός πέρασε μπροστά απ’ το Μωϋσή και διακήρυξε: “Κύριος, Κύριος ο Θεός, οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και αληθινός, φυλάττων έλεος εις χιλιάδας, συγχωρών ανομίαν και παράβασιν και αμαρτίαν”. Εξοδ. 34:6,7. Είναι “ελεήμων και οικτίρμων” (Ιωνάς 4:2) “διότι Αυτός αρέσκεται εις το έλεος”. Μιχαίας 7:18. BX 9.2
Ο Θεός έχει συνδέσει τις καρδιές μας μαζί Του με αμέτρητα τεκμήρια και στον ουρανό και στη γη. Με τα έργα της φύσης και με τους βαθύτερους και τρυφερότερους εκείνους επίγειους δεσμούς που η ανθρώπινη καρδιά μπορεί να κατανοήσει, επεδίωξε να μας αποκαλυφθεί. BX 9.3
Όλα αυτά όμως δεν αποτελούν παρά μια αμυδρή αποκάλυψη της αγάπης Του. Παρ’ όλες αυτές τις αποδείξεις, ο εχθρός του καλού έχει τυφλώσει τις διάνοιες των ανθρώπων ώστε να ατενίζουν στο Θεό με φόβο και να Τον θεωρούν αυστηρό και δίχως οίκτο. Ο Σατανάς οδήγησε τους ανθρώπους να εκλάβουν το Θεό σαν μια ύπαρξη με άκαμπτη δικαιοσύνη, έναν απροσπέλαστο κριτή, έναν απαιτητικό, αδυσώπητο πιστωτή. Παράστησε το Δημιουργό σαν μια ύπαρξη που με ζηλότυπο βλέμμα προσπαθεί να ανακαλύψει λάθη και σφάλματα στους ανθρώπους με σκοπό να τους τιμωρήσει. Ακριβώς για να διαλύσει αυτόν τον πέπλο της σκιάς, αποκαλύπτοντας στον κόσμο την άπειρη αγάπη του Θεού, ο Χριστός ήρθε να ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους. BX 10.1
Ο Υιός του Θεού ήρθε απ’ τον ουρανό για να αποκαλύψει τον Πατέρα. “Ουδείς είδε ποτέ τον Θεόν ο Μονογενής Υιός, ο ων εις τον κόλπον του Πατρός, Εκείνος εφανέρωσεν Αυτόν”. Ιωάννου 1:18. “Ουδέ τον Πατέρα γινώσκει τις, ει μη ο Υιός, και εις όντινα θέλει ο Υιός να αποκαλύψη Αυτόν”. Ματθαίου 11:27. Όταν ένας από τους μαθητές παρακάλεσε: “Δείξον εις ημάς τον Πατέρα”, ο Ιησούς απήντησε: “Τόσον καιρόν είμαι μεθ’ υμών, και δεν με εγνώρισας, Φίλιππε; όστις είδεν Εμέ, είδε τον Πατέρα· και πώς συ λέγεις, δείξον εις ημάς τον Πατέρα;”. Ιωάννου 14:8,9. BX 10.2
Περιγράφοντας την επίγεια αποστολή Του, ο Ιησούς είπε: “ο Κύριος Με έχρισε· Με απέστειλε διά να ευαγγελίζωμαι προς τους πτωχούς, διά να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω προς τους αιχμαλώτους ελευθερίαν, και προς τους τυφλούς ανάβλεψιν, να αποστείλω τους συντεθλασμένους εν ελευθερία”. Λουκά 4:18. Αυτό ήταν το έργο Του. Πήγαινε παντού αγαθοεργώντας και θεραπεύοντας όλους όσους καταδυναστεύονταν από το Σατανά. Μέσα σε ολόκληρα χωριά δεν ακούονταν σε κανένα σπίτι ούτε ένα βογκητό αρρώστου. Επειδή Εκείνος είχε περάσει απ’ εκεί και είχε θεραπεύσει όλους τους ασθενείς. Το έργο Του μαρτυρούσε τη θεία αποστολή Του. Αγάπη, έλεος και ευσπλαχνία αποκαλύπτονταν σε κάθε πράξη της ζωής του. Η καρδιά Του ήταν γεμάτη από τρυφερή συμπάθεια για τους ανθρώπους. Πήρε την ανθρώπινη φύση για να μπορέσει να ανταποκριθεί προς τις ανάγκες του ανθρώπου. Και οι πιο φτωχοί και περιφρονημένοι δε δίσταζαν να Τον πλησιάσουν. Ακόμη και σ’ αυτά τα μικρά παιδιά ήταν ελκυστικός. Τους άρεσε να κάθονται στα γόνατά Του και να παρατηρούν το στοχαστικό πρόσωπό Του, γεμάτο αγαθότητα και καλοσύνη. BX 10.3
Ο Χριστός δεν έκρυβε ποτέ την αλήθεια, αλλά την έλεγε πάντοτε με αγάπη. Οι σχέσεις Του προς τους ανθρώπους χαρακτηρίζονταν πάντοτε από μια εξαιρετική λεπτότητα, από μια στοχαστική καλοκάγαθη φροντίδα. Δεν υπήρξε ποτέ βίαιος, δεν πρόφερε ποτέ ένα σκληρό λόγο αναίτια, δεν πλήγωσε ποτέ μια ευαίσθητη ψυχή εκτός αν ήταν για το καλό της. Δεν καταδίκαζε την ανθρώπινη αδυναμία. Μιλούσε τη γλώσσα της αλήθειας, αλλά πάντοτε με αγάπη. Κατέκρινε την υποκρισία, την απιστία και την αδικία. Αλλά η φωνή Του πάλλονταν από λυγμούς καθώς πρόφερε τις αυστηρές Του επιπλήξεις. Έκλαψε για την Ιερουσαλήμ, την αγαπημένη Του πόλη, εκείνη που αρνήθηκε να Τον δεχθεί, Αυτόν που ήταν η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή. Είχε απορρίψει το Σωτήρα της· και όμως Εκείνος δεν ένοιωθε παρά οίκτο και τρυφερότητα γι’ αυτήν. Η ζωή Του ήταν μια ζωή αυτοθυσίας και φροντίδας για τους άλλους. Κάθε ψυχή τη θεωρούσε πολύτιμη. Ενώ πάντοτε συμπεριφέρονταν με θεϊκή αξιοπρέπεια, έσκυβε με το στοργικότερο ενδιαφέρον πάνω από κάθε μέλος της οικογένειας του Θεού. Στο πρόσωπο όλων των ανθρώπων διάκρινε χαμένες ψυχές που η δική Του αποστολή ήταν να σώσει. BX 11.1
Αυτόν το χαρακτήρα αποκάλυψε ο Χριστός με τη ζωή Του. Αυτός είναι και ο χαρακτήρας του Θεού. Απ’ την καρδιά του Πατέρα ορμούν τα κύματα της θεϊκής ευσπλαχνίας, όπως την παρουσίασε ο Χριστός, και τη μετέδωσε στους ανθρώπους. Ο Ιησούς, ο τρυφερός και στοργικός Σωτήρας, ήταν ο Θεός “και εφανερώθη εν σαρκί”. Α΄ Τιμοθ. 3:16. Ο Χριστός έζησε, υπέφερε και πέθανε για να μας απολυ- τρώσει. ‘Εγινε “Άνθρωπος θλίψεων” για να μας ικανώσει να γίνομε μέτοχοι της αιώνιας χαράς. Ο Θεός επέτρεψε όπως ο Υιός Του, ο γεμάτος χάρη και αλήθεια, εγκαταλείψει ένα κόσμο απερίγραπτης δόξας για να έρθει σ’ ένα κόσμο μολυσμένο απ’ την αμαρτία και μαυρισμένο απ’ τη σκιά της κατάρας και του θανάτου. Του επέτρεψε να εγκαταλείψει τον κόλπο της αγάπης Του και τη λατρεία των αγγέλων, να υπομείνει αισχύνη, εξευτελισμό, ταπείνωση. μίσος και θάνατο. “Η τιμωρία ήτις έφερε την ειρήνην ημών ήτο επ’ Αυτόν και διά των πληγών Αυτού ημείς ιάθημεν”. Ησαΐας 53:5. Παρατηρείστε Τον στην έρημο, στη Γεθσημανή, πάνω στο σταυρό! Ο άμωμος Υιός του Θεού πήρε επάνω Του το βάρος της αμαρτίας. Εκείνος που ήταν ένα με το Θεό, ένοιωσε στην καρδιά Του τον τρομερό χωρισμό που δημιουργεί η αμαρτία ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο. Και αυτό ακριβώς το γεγονός ήταν που απόσπασε απ’ την καρδιά Του την κραυγή της αγωνίας: “Θεέ μου, Θεέ μου, διά τι με εγκατέλιπες;”. Ματθ. 27:46. Ήταν το βάρος της αμαρτίας, η συναίσθηση του τρομακτικού της μεγέθους που επιφέρει το χωρισμό της ψυχής απ’ το Θεό, εκείνη που ράγισε την καρδιά του Υιού του Θεού. Όμως ο απώτερος σκοπός της μεγάλης αυτής Ουσίας δεν ήταν να δημιουργήσει στην καρδιά του Πατέρα αισθήματα αγάπης για τον άνθρωπο, ούτε να Τον προδιαθέσει για το έργο της σωτηρίας. Όχι, όχι! “Ο Θεός τόσον ηγάπησε τον κόσμον. ώστε έδωκε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή”. Ιωάννου 3:16. Δεν ήταν ο μεγάλος αυτός ίλασμός που έκαμε τον Πατέρα να μας αγαπά, αλλά ακριβώς επειδή μας αγαπά προμήθευσε και την εξιλέωση. Ο Χριστός ήταν το μέσον για να μπορέσει ο Θεός να χορηγήσει την άπειρη αγάπη Του σ’ ένα κόσμο που είχε αποστατήσει. “Ο Θεός ήτο εν τω Χριστώ διαλλάσσων τον κόσμον προς Εαυτόν”. Β΄ Κορινθ 5:19. Ο Θεός υπέφερε μαζί με τον Υιό Του. Με την αγωνία της Γεθσημανή, με το θάνατο του Γολγοθά, η καρδιά της Άπειρης Αγάπης πλήρωσε τα λύτρα της δικής μας απολύτρωσης. BX 11.2
Ο Ιησούς είπε: “Δια τούτο ο Πατήρ Με αγαπά, διότι Εγώ βάλλω την ψυχήν Μου διά να λάβω αυτήν πάλιν”. Ιωάννου 10:17. Με άλλα λόγια: “ο πατέρας Μου τόσο πολύ σας αγαπά, ώστε η αγάπη Του για Μένα μεγάλωσε ακόμη περισσότερο όταν έδωσα τη ζωή μου για να σας απολυτρώσω. Με το να γίνω ο Αντικαταστάτης σας, ο Εγγυητής σας, με το να προσφέρω τη ζωή Μου και να επιφορτισθώ τα πταίσματα και τις παραβάσεις σας, έγινα προσφιλέστερος στον Πατέρα Μου, επειδή με τη θυσία μου, αποδεικνύεται δίκαιος ο Θεός, ενώ ταυτόχρονα δικαιώνει και όλους εκείνους που πιστεύουν στον Ιησού”. BX 12.1
Κανείς άλλος εκτός από τον Υιό του Θεού δεν ήταν σε θέση να επιτύχει την απολύτρωσή μας. Μόνο Εκείνος που βρίσκονταν στον κόλπο του Πατέρα μπορούσε να Τον αποκαλύψει. Μόνο Εκείνος που γνώριζε το ύψος και το βάθος της αγάπης του Θεού μπορούσε να την εκδηλώσει. BX 13.1
Τίποτε λιγότερο από την άπειρη θυσία του Χριστού για τη σωτηρία του αμαρτωλού, δε θά επαρκούσε για να εκφράσει την αγάπη του Πατέρα για τη χαμένη ανθρωπότητα. BX 13.2
“Τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν Αυτού τον μονογενή”. Δεν Τον έδωσε μόνο για να ζήσει ανάμεσα στους ανθρώπους, να σηκώσει τις αμαρτίες τους, και να πεθάνει στη θέση τους, αλλά Τον χάρισε στην πεσμένη ανθρώπινη φυλή. Ο Χριστός έπρεπε να συνταυτισθεί με τα συμφέροντα και τις ανάγκες της ανθρωπότητας. Αυτός που ήταν ένα με το Θεό συνδέθηκε με τους ανθρώπους με δεσμούς που παραμένουν αιώνια ακατάλυτοι. Ο Ιησούς “δεν επαισχύνεται να ονομάζη αυτούς αδελφούς”. Εβραίους 2:11. Αυτός είναι ο Ιλασμός μας, ο Συνήγορός μας, ο Αδελφός μας. Φέρει την ανθρώπινη μορφή μας μπροστά στο θρόνο του Πατέρα και στους ατέλειωτους αιώνες είναι και θα εξακολουθεί να παραμένει ένα με την ανθρώπινη φυλή που ήρθε να απολυτρώσει. Είναι ο Υιός του ανθρώπου. Και όλα αυτά για να μπορέσει ο άνθρωπος να υψωθεί απ’ το βάραθρο και την κατάπτωση της αμαρτίας, να μπορεί να αντανακλά την αγάπη του Θεού και να συμμερίζεται τη χαρά της αγιοσύνης. BX 13.3
Η τιμή που έχει πληρωθεί για την απολύτρωσή μας, η άπειρη θυσία που έχει υποστεί ο ουράνιος Πατέρας μας όταν παράδωσε τον Υιό Του στο θάνατο για χάρη μας, θα έπρεπε να μας εμπνέουν με βαθύτερη αντίληψη του τι μπορούμε να γίνομε με τη βοήθεια του Χριστού. Καθώς ο εμπνευσμένος απόστολος Ιωάννης παρατήρησε το ύψος και βάθος και πλάτος της αγάπης του Πατέρα για την καταδικασμένη φυλή μας, γέμισε από αισθήματα λατρείας και σεβασμού. Ανήμπορος να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσει το μεγαλείο και την τρυφερότητα μιας τέτοιας αγάπης, αναφώνησε καλώντας τον κόσμο να την ατενίσει: “Ιδέτε οποίαν αγάπην έδωκεν εις ημάς ο Πατήρ, ώστε να ονομασθώμεν τέκνα Θεού”. Α΄ Ιωάννου 3:1. Τι μεγάλη αξία δίνει αυτή η αγάπη στον άνθρωπο! Με την παρακοή οι άνθρωποι υποτάχθηκαν στο Σατανά. Με την πίστη τους στην εξιλαστική θυσία του Χριστού, του Αδάμ τα παιδιά, μπορούν να γίνουν παιδιά του Θεού. Παίρνοντας τη φύση του ανθρώπου, ο Χριστός εξύψωσε την ανθρωπότητα. Αμαρτωλοί άνθρωποι φέρονται σ’ εκείνο το επίπεδο όπου, όταν συνδεθούν με το Χριστό, να μπορούν επάξια να αποκαλούνται “υιοί Θεού”. BX 14.1
Μια τέτοια αγάπη είναι απαράμιλη. Παιδιά του Ουράνιου Βασιλιά! Τι πολύτιμη υπόσχεση! Θέμα για την πιο βαθυστόχαστη μελέτη! Η ασύγκριτη αγάπη του Θεού για ένα κόσμο που δεν Τον αγάπησε! Αυτή η σκέψη εξασκεί μια υποτακτική επιρροή στην καρδιά και αιχμαλωτίζει τη διάνοια να συμμορφωθεί προς το θέλημα του Θεού. Όσο προσεκτικότερα μελετούμε το θείο χαρακτήρα κάτω απ’ το φως του σταυρού, τόσο περισσότερο ανακαλύπτομε την ευσπλαχνία, τρυφερότητα και συγχωρητικότητα να συγχωνεύονται με την ισότητα και τη δικαιοσύνη· τόσο καθαρότερα διακρίνομε τα άπειρα τεκμήρια μιας αγάπης που ξεπερνά και αυτή ακόμη τη συγκινητικότερη λαχτάρα που νοιώθει μια μητέρα για το κακότροπο παιδί της. BX 14.2
παρακαλούμε να μοιραστούν αυτό το μήνυμα της αγάπης
